พระครูผาสุกนันทวัฒน์ (ศราวุธ สุขวฑฺฒโน) เจ้าอาวาสวัดสวนหอม และเจ้าคณะตำบลในเวียง เขต 3 อ.เมืองน่าน เป็นพระเถระผู้เชี่ยวชาญด้านการอนุรักษ์และการแกะสลักพระพุทธรูปไม้ศิลปะสกุลช่างน่าน โดยมีความสนใจงานศิลปะพื้นบ้านมาตั้งแต่ก่อนบวช และเป็นวิทยากรฟื้นฟูแนวคิดการสร้างพระเจ้าไม้ สมณศักดิ์: ได้รับพระราชทานตั้งสมณศักดิ์เป็นพระครูสัญญาบัตร เจ้าคณะตำบล ชั้นโท (จต.ชท.) ในราชทินนามเดิม เมื่อวันที่ 5 ธันวาคม 2559 บทบาททางศาสนาและวัฒนธรรม: เป็นเจ้าอาวาสวัดสวนหอม และดำรงตำแหน่งเจ้าคณะตำบลในเวียง เขต 3 ผู้เชี่ยวชาญพระพุทธรูปไม้: เป็นที่รู้จักในฐานะปราชญ์ท้องถิ่นผู้รู้จริงเรื่องพระพุทธรูปไม้เมืองน่าน ทั้งรูปแบบไทลื้อและสกุลช่างน่านพื้นเมือง ซึ่งท่านมุ่งมั่นอนุรักษ์เพื่อการศึกษาของเยาวชน วิทยากรและผู้สืบสาน: ได้เป็นวิทยากรในการฝึกอบรมเชิงปฏิบัติงานการฟื้นฟูแนวคิดและรูปแบบศิลปกรรมพระพุทธรูปไม้พื้นถิ่นน่าน
วัดสวนหอม
นายเสน่ห์ เพ็งเหมือน อายุ 64 ปี (เจ้าของร้าน) ชาวบ้านกระบัง ต.หอกลอง อ.พรหมพิราม จ.พิษณุโลก ซึ่งเป็นผู้สืบทอดการต่อเรือมาจากคุณพ่อ ในพื้นที่บริเวณรอบ ๆ บ้านพักจะรายล้อมไปด้วยเรือหลากหลายขนาดที่กำลังขึ้นรูปและอยู่ในระหว่างต่อ ตกแต่ง ทาสี
นายนารี ศรีกำพล เกิดเมื่อวันที่ 10 กรกฎาคม 2508 อายุ 61 ปี อยู่บ้านเลขที่ 303 หมู่ที่ 8 ตำบลกุดหว้า อำเภอกุฉินารายณ์ จังหวัดกาฬสินธุ์ จบการศึกษาชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 6 จากกรมส่งเสริมการเรียนรู้จังหวัดกาฬสินธุ์ ปัจจุบัน ดำรงตำแหน่ง 1.ประธานกลุ่มอนุรักษ์ศิลปหัตถกรรมมาลัยไม้ไผ่ 2.ประธานสภาวัฒนธรรมตำบลกุดหว้า เริ่มเรียนรู้การทำมาลัยไม้ไผ่ตั้งแต่อายุ 17 ปี
นางมณฑา เพชรสุวรรณ อายุ 63 ปี อยู่บ้านเลขที่ 78/1 ตำบลเขารูปช้าง อำเภอเมืองสงขลา จังหวัดสงขลา อาชีพ พนักงานจ้างเหมา ตำแหน่งพนักงานบริการ ณ สำนักศิลปะและวัฒนธรรม มหาวิทยาลัยราชภัฏสงขลา ประวัติการเรียนรู้ การริเริ่มการทำขนมพื้นบ้าน(ขนมเจาะหู) เมื่อปี 2549 เริ่มจากการมีเพื่อนที่นับถือศาสนาอิสลามได้นำขนมเจาะหูมาฝากและได้ลิ้มรสชาติตัวขนมตัวนี้อร่อยดีอยากจะทดลองทำบ้างจึงเกะสูตรของตัวเองและได้ทำขายในช่วงเทศกาลประเพณีวันสาทรเดือนสิบในทุกๆปีในช่วงเทศกาลนั้นฯจะมีผู้สนใจและสั่งซื้อเป็นจำนวนมากเพื่อนำไปทำพิธีในวันสารทเดือนสิบ ตั้งแต่นั้นมาจนถึงปัจจุบัน
นายเวียง ตั้งรุ่น เป็นครูช่างว่าวควายและผู้สืบทอดภูมิปัญญาการทำว่าวพื้นบ้านที่สำคัญที่สุดคนหนึ่งของจังหวัดสตูล สืบสานการทำว่าวควาย ว่าววงเดือน และว่าวพื้นเมืองภาคใต้มายาวนานกว่า 40 ปี มีบทบาททั้งในด้านการอนุรักษ์ การสาธิต การถ่ายทอดองค์ความรู้ และการเป็นกรรมการการแข่งขันว่าวของจังหวัดสตูล รวมถึงได้รับเชิญไปจัดแสดงและสาธิตการทำว่าวในหลายจังหวัดทั่วประเทศ
นายดำรงค์ ชีวะสาโร อายุ 55 ปี เกิด 13 พ.ย. 2514 ที่อยู่ ศูนย์การเรียนรู้งานศิลป์พื้นถิ่น “กลุ่มร่องลายไทย” เลขที่ 84/1 หมู่ที่ 3 ต.ชิงโค อ.สิงหนคร จ.สงขลา 90280 E-mail ronglinethai@gmail.com การศึกษา ปริญญาตรี สาขาจิตรกรรมไทย คณะศิลปกรรม มหาวิทยาลัยเทคโนโลยีราชมงคล.(คลองหก) ปีที่สำเร็จการศึกษา พ.ศ. 2540. ปริญญาโท สาขาไทยคดีศึกษา คณะมนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์ มหาวิทยาลัยทักษิณปีที่สำเร็จการศึกษา พ.ศ. 2554 ปัจจุบัน เป็นอาจารย์ประจำหลักสูตรวิชาทัศนศิลป์ คณะศิลปกรรมศาสตร์ มหาวิทยาลัยทักษิณ ตำแหน่งทางวิชาการ ผู้ช่วยศาสตราจารย์
นายมาหะมะ จิใจ เป็นปราชญ์ชาวบ้านและช่างฝีมือด้านหัตถกรรมประจำตำบลสะเอะ อำเภอกรงปินัง จังหวัดยะลา ท่านเป็นผู้บุกเบิกคนสำคัญที่ยกระดับ "หมวกกะปิเยาะ" จากงานศิลปหัตถกรรมพื้นบ้านสู่เวทีการค้าระดับประเทศและต่างประเทศ เช่น มาเลเซียและซาอุดีอาระเบีย นอกจากนี้ ท่านยังได้รับการยกย่องเป็น "ครูภูมิปัญญา" และ "ผู้สืบสานศิลป์อิสลาม" โดยได้ร่วมพัฒนาหลักสูตรระยะสั้นเพื่อถ่ายทอดองค์ความรู้การปักหมวกให้แก่คนในชุมชนและเยาวชนเพื่อไม่ให้ภูมิปัญญานี้สูญหายไป
นายประภัทร์ เดชะมาก อยู่บ้านเลขที่ 38/2 ม.2 ตำบลเขารูปช้าง อำเภอเมืองสงขลา จังหวัดสงขลา ประวัติการศึกษา ระดับประถมศึกษา โรงเรียนวัดเขาแก้ว ชั้นประถมศึกษาปีที่ 4 พ.ศ.2510 ระดับมัธยมศึกษา โรงเรียนศึกษาผู้ใหญ่วรนารีเฉลิม จังหวัดสงขลา ระดับ มศ.3 (ประโยคมัธยมศึกษาตอนต้น) พ.ศ.2518 ประวัติการเรียนรู้ ชอบงานศิลปะมาตั้งแต่เด็กๆ ได้ศึกษางานศิลปะจากชนรุ่นเก่า คือคุณลุงช่วย และคุณลุงเกลือน นายช่างจำนงค์ นิลพงศ์ เป็นช่างพื้นบ้านในท้องถิ่นเดียวกันโดยได้ศึกษาจนสามารถเขียนกนกลายไทย ภาพวรรณคดี เทคนิคการใช้สี การทำเรือพระแบบโบราณ การทำกระทงจากวัสดุธรรมชาติ ทำลายกนกโรงศพจากกระดาษสีต่างๆ จากประสบการณ์ และจากการเรียนรู้จากชนรุ่นเก่า ได้นำความรู้เหล่านี้มาช่วยเหลืองานสังคม งานบุญ งานวัฒนธรรมและประเพณีที่ได้สืบทอดมาจนถึงปัจจุบันโดยเฉพาะการทำเรือพระ ตั้งแต่อายุ 15 ปี – ปัจจุบัน
กลุ่มอิบรอเฮงบาติก (หรือกลุ่มผ้าบาติกบ้านสะเก) ก่อตั้งโดย นายอิบรอเฮง มีดามี ณ อ.กรงปินัง จ.ยะลา มีจุดเริ่มต้นจากการรวมกลุ่มวิสาหกิจชุมชนเพื่อ สร้างอาชีพและรายได้ ให้คนในพื้นที่ท่ามกลางเหตุการณ์ความไม่สงบ โดยเน้นการอนุรักษ์ศิลปะบาติกเขียนมือและทำหน้าที่เป็น ศูนย์เรียนรู้แก่เยาวชน จนได้รับการขึ้นทะเบียนเป็น OTOP จังหวัดยะลา อย่างต่อเนื่องตั้งแต่ปี พ.ศ. 2557 และเป็นวิสาหกิจชุมชนต้นแบบที่เข้มแข็ง
