นายอำไพ บุญรอด

ผู้สืบสานที่เกี่ยวข้อง

• 

  ศิลปะการแสดง

  อ้อม รัตนัง หรือ นางสาวมณีรัตน์ รัตนัง

  "อ้อม มณีรัตน์ เป็นศิลปินล้านนาร่วมสมัย จบจากคณะวิจิตรศิลป์ มหาวิทยาลัยเชียงใหม่ บุตรสาวของบุญศรี รัตนัง ศิลปินแห่งชาติ สาขาศิลปะการแสดง (ดนตรีพื้นบ้านล้านนา) และเป็นเจ้าของบทเพลงคำเมืองอันไพเราะอย่างดอกระมิงค์ ที่ตราตรึงใจผู้ฟังทั่วประเทศ ด้วยความสามารถในการผสมผสาน “ความร่วมสมัย” กับ “รากเหง้าวัฒนธรรม” ได้อย่างลงตัว อ้อม รัตนัง จึงไม่เพียงเป็นศิลปิน แต่ยังเป็นสะพานเชื่อมคนรุ่นใหม่ให้เข้าถึงภาษา เพลง และวิถีล้านนาได้อย่างลึกซึ้ง บทบาทใหม่ในฐานะ “ทูตมรดกทางวัฒนธรรม” จะร่วมขับเคลื่อนการนำเสนอแหล่งมรดกสำคัญของเมืองเชียงใหม่"

  สำรวจ
• 

  ศิลปะการแสดง

  นายชวน บุญแสนแผน

  นายชวนบุญแสนแผนเกิดเมื่อวันที่ 20 พฤศจิกายน 2480 ภูมิลำเนาเป็นคน อ.เพ็ญ จ.อุดรธานี มีความสนใจในงานศิลปะมาตั้งแต่เด็ก มีการฝึกฝนตนเองอยู่เป็นประจำ และได้สำเร็จศึกษาสาขาศิลปะจากโรงเรียนเพราะช่าง ปี พ.ศ.2504 วุฒิ ป.ม.ช. ( ประโยคครูมัธยมการช่าง) และวุฒิ กศ.บ.ศิลปศึกษา จาก ม.ศ.ว.ศรีนครินทร์ทรวิโรฒ เมื่อปี พ.ศ.2514 หลังจากสำเร็จการศึกษาได้รับการบรรจุราชการ เมื่อปี พ.ศ. 2505 ในตำแหน่งครูศิลปะที่โรงเรียนพานพร้าว อ.ศรีเชียงใหม่ จ.หนองคาย ผลงานด้านศิลปะ 1. ปี พ.ศ. 2542 ได้รับรางวัลศิลปินดีเด่น สาขาทัศนศิลป์จังหวัดอุดรธานี 2. ปี พ ศ 2546 ได้รับรางวัลศิลปินพื้นบ้านอีสาน จากสถาบันวิจัยศิลปะและวัฒนธรรมอีสาน

  สำรวจ
• 

  ศิลปะการแสดง

  นางฉวี ณ ตะกั่วทุ่ง

  นางฉวี ณ ตะกั่วทุ่ง เป็นบุคลากรทางการศึกษาและผู้ทรงคุณวุฒิด้านวัฒนธรรมในจังหวัดพังงา มีผลงานโดดเด่นในด้านการศึกษา การนิเทศ และการส่งเสริมวัฒนธรรมท้องถิ่น

  สำรวจ
• 

  ศิลปะการแสดง

  นายจิณ ฉิมพงษ์

  นายจิณ ฉิมพงษ์ - อดีต บ้านเลขที่ 6 หมู่ที่. 3 ตำบลโคกชะงาย อำเภอเมือง จังหวัดพัทลุง โทร. 081-958-2951 - ปัจจุบัน 194/2 หมู่ที่ 9 ตำบลบางจาก อำเภอเมือง จังหวัดนครศรีธรรมราช วัน เดือน ปีเกิด วันอาทิตย์ ที่ 2 มีนาคม 2495 ปัจจุบันดำรงตำแหน่ง 1. ข้าราชการบำบาญ 2. นายโรงโนราโรงครูวิทยาลัยครูนครศรีธรรมราช ศิษย์ขุนอุปภัมภ์นรากร

  สำรวจ
• 

  ศิลปะการแสดง

  นางอำไพ สุทธิจิระพันธ์

  ปัจจุบันอายุ 65 ปี เรียนจบ ป.โท การสอนสังคมศึกษา มช. เคยเป็นครูสอนนาฏศิลป์ เมื่อในชุมชนมีงานเกี่ยวกับงานบุญ จึงได้เกิดแนวคิดการตั้งกลุ่มฟ้อนในชุมชนสตรีแม่บ้าน จากนั้นมีการไปแสดงฟ้อนทุกหมู่บ้านในตำบลและชุมชนใกล้เคียง โดยเฉพาะงานบุญ งานมงคล ผ้าป่า สรงน้ำ เป็นต้น

  สำรวจ
• 

  ศิลปะการแสดง

  นายบุญสม สังข์สุข นามศิลปิน (บุญสม กำปัง)

  นายบุญสม สังข์สุข (บุญสม กำปัง) เกิดเมื่อวันที่ ๖ ตุลาคมพุทธศักราช ๒๕๐๔ ณ บ้านกำปัง หมู่ที่ 8 ตำบลกำปัง อำเภอโนนไทย จังหวัดนครราชสีมา นายบุญสม สังข์สุข สำเร็จการศึกษาระดับปริญญาตรี หลักสูตรศิลปศาสตรบัณฑิต สาขายุทธศาสตร์การพัฒนาท้องถิ่นมหาวิทยาลัยราชภัฏหมู่บ้านจอมบึง ปี ๒๕๕๕ ได้รับปริญญา ครุศาสตรมหาบัณฑิตกิตติมศักดิ์ สาขาวิชาภาษาไทย มหาวิทยาลัยราชภัฏนครราชสีมา ปี ๒๕๕๕ และ ปริญญาศิลปศาสตรมหาบัณฑิตกิตติมศักดิ์ สาขาดนตรีและการแสดงพื้นบ้าน จากสถาบันบัณฑิตพัฒนศิลป์ ปี 2561 ด้วยฐานะทางบ้านของนายบุญสมยากจนจึงต้องออกจากโรงเรียนมาเป็นลูกจ้างทำนา ในระหว่างนั้นได้รับแรงบันดาลใจจากพี่ชายซึ่งรับงานแสดงเพลงโคราชตามสถานที่ต่างๆ จึงเริ่มฝึกหัดเพลงโคราชตอนกลางคืนกับ ปู่สี ย่าเงิน ที่บ้านกำปัง ควบคู่กันไปกับการทำนาในตอนกลางวัน นายบุญสมได้ต่อเพลงกับครูสีแบบปากต่อปาก คืนละ ๑ กลอน ฝึกการเอื้อนทำนอง การออกเสียงคำควบกล้ำ ฝึกพรรณนาสิ่งแวดล้อมรอบตัว เพื่อนำมาว่าเพลงเล่นคำได้สละสลวย ผสานด้วยมุกตลกและแฝงคติสอนใจได้อย่างลงตัว หลังจากนายบุญสมปลดประจำการจากราชการทหาร ได้ยึดอาชีพหมอเพลงโคราช เพื่อหาเลี้ยงชีพอย่างสุจริตมาจนถึงปัจจุบัน ร่วมกับการส่งเสริมหมอเพลงอาชีพ เพื่อสร้างขวัญกำลังใจให้หมอเพลงเกิดความภาคภูมิและดำรงตนอย่างมีศักดิ์ศรี ผลงานที่บ่งบอกเอกลักษณ์ของบุญสม สังข์สุข คือ การผสานดนตรีพื้นบ้านโทนโคราช หรือเครื่องประกอบจังหวะ เป็นช่วง ๆ นอกจากนั้นยังแสดงร่วมกันระหว่าง เพลงพื้นบ้านอีสานกับเพลงโคราช สิ่งที่นายบุญสม สังข์สุข ได้ทุ่มเทตลอดทั้งชีวิตการเป็นหมอเพลงคือ การ ถ่ายทอดองค์ความรู้เกี่ยวกับเพลงโคราช รับเป็นวิทยากรครูเพลง ตามสถาบันการศึกษาต่าง ๆ ทุกระดับการศึกษา ดังปรากฏเป็นหลักฐานเชิงประจักษ์ ที่ภาคภูมิใจและมีส่วนช่วยสืบสานเพลงโคราชคือ นายบุญสม สังข์สุข ได้เลือกเป็นนายกสมาคม ปี 2547 จากสมาชิกหมอเพลงโคราช ได้จัดทำหลักสูตรท้องถิ่นรายวิชาเพลงโคราช ทั้งในระดับประถมศึกษาจนถึงอุดมศึกษา ซึ่งประกอบด้วยแผนการ จัดการเรียนรู้ เพลงโคราชและการอนุรักษ์ภูมิปัญญาภาษาถิ่น เป็นคณะทำงานจัดทำพจนานุกรมภาษาโคราชร่วมกับมหาวิทยาลัยวงษ์ชวลิตกุล นอกจากนั้นยังได้จัดทำแบบฝึกทักษะ และประเมินการฝึกทักษะตั้งแต่ขั้นพื้นฐาน จนกระทั่งสามารถสร้าง “หมอเพลงน้อย” เช่น โรงเรียนบ้านต่างตา โรงเรียนหนองกระทุ่ม โรงเรียนชุมชนบ้านประโดก-โคกไผ่ สถิตวิริยะกุล และอีกหลายโรงเรียน ซึ่งเป็นผลผลิตจากภูมิปัญญาและความเสียสละของนายบุญสม สังข์สุข ให้สามารถแสดงบนเวทีจริงร่วมกับหมอเพลงรุ่นใหญ่ ที่กำลังวางมือ โครงการดังกล่าวสอดรับกับแนวคิดของนายบุญสม สังข์สุข ได้กล่าวไว้ในกลอนเพลงโคราชวัฒนธรรมท่อนหนึ่ง ว่า “ใครก็ไม่เหลียวมาดูเลยทั้งดูเต้ยดูลำ เรื่องของ วัฒนธรรมต้องกอบกู้ดูแล กู้ดูแล อย่าให้เหมือนกะหว้าเหว่ เมื่อถึงฤดู…หล่น” ผลงานสำคัญอีกประการหนึ่งคือ นายบุญสม สังข์สุข นำเพลงโคราชมาใช้ในฐานะสื่อพื้นบ้าน เพื่อเชื่อมประสานความเข้าใจอันดีระหว่างภาครัฐกับ ประชาชนตามโครงการต่าง ๆ อาทิ “พระเนตรประดุจดั่งดวงดาว ที่ส่องสกาวดวงเด่น พระหทัยอันฉ่ำเย็น แผ่กว้างเหมือนดวงเดือน กว้างเหมือนดวงเดือน แสงสว่างกว่าดวงใด พระองค์เป็นศูนย์รวมใจ คนไทยทุกดวง…เดอ” กลอนเพลงโคราชเฉลิมพระเกียรติพระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัว ภูมิพลอดุลยเดชมหาราช ๘๔ พรรษา “จะเลือกคนเก่าคนใหม่พวกเราอย่าได้คิดประมาท ไอ้พวกประสงค์โกงชาติมันหวังเขมือบแต่งบประมาณ” กลอนเชิญชวนเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎร “ธุรกิจน้ำเมา มันผลาญเผา ยิ่งกว่าน้ำมัน ครันจะปิดโรงงาน เหล้านอกก็มีนำมา ถ้าคนไม่กินก็ขายไม่ได้ เรามาตั้งใจ นำกันละ คนกินตาย คนขายรวยก็รู้กัน…แล้ว” กลอนสนับสนุนร่างพระราชบัญญัติควบคุมเครื่องดื่มแอลกอฮอล์ นายบุญสม สังข์สุข ได้จัดทำหลักสูตรเพื่อสร้างหมอเพลงน้อยทั้งแบบดั้งเดิมและแบบประยุกต์ ให้เยาวชนคนรุ่นใหม่ได้รู้จักเพลงประจำถิ่นของตน ธำรงรักษาสมบัติของคนโคราชและสมบัติของประเทศ ดังคำกลอนที่ว่า “เพลงลำตัดให้อยู่ภาคกลาง ลิเกนั้นดังในเมืองกรุง ส่วนเพลงโคราชนั้นมารุ่ง มีชื่อเสียงในเมืองไกล” ผลงานการประพันธ์กลอนเพลงโคราช นายบุญสม สังข์สุข (บุญสม กำปัง) ได้จัดแบ่งหมวดหมู่เป็น 8 ด้าน อย่างชัดเจน 1.) ด้าน ศาสนา ศิลปวัฒนธรรม ประเพณี 2.) ด้านการศึกษา 3.) ด้านสาธารณสุขสิ่งแวดล้อม 4.) ด้านประวัติ 5.) ด้านส่วนบุคคล และองค์กร 6.) ด้านเศรษฐกิจ และ สังคม 7.) ด้านเพลง เรื่อง 8.) ด้านวันสำคัญ และกิจกรรม รวมแล้วเป็นพันกลอนเพลง นายบุญสม สังข์สุข ได้รับการยกย่องเชิดชูเกียรติให้เป็นศิลปินมรดกอีสานสาขาศิลปะการแสดง (เพลงโคราช) ประจำปีพุทธศักราช ๒๕๕๗ จากมหาวิทยาลัยขอนแก่นเพื่อเป็นเกียรติประวัติสืบไป

  สำรวจ
• 

  ศิลปะการแสดง

  นางไพลิน ประทุมชัย

  นางไพลิน ประทุมชัย มีใจรักในศิลปะการแสดงด้านการฟ้อนรำ และได้เข้าร่วมเป็นจิตอาสาในการแสดงการฟ้อนรำในงานวัด งานของชุมชน ตลอดถึงกิจกรรม/งานเทศกาลประเพณีที่สำคัญของจังหวัดพะเยา อาทิ ประเพณีบวงสรวงพ่อขุนงำเมือง ประเพณีแปดเป็งไหว้สาบูชาพระเจ้าตนหลวง และการแสดงต้อนรับในงานกิจกรรม/โครงการที่หน่วยงานต่าง ๆ จัดขึ้น หลังจากนั้น เมื่อปี พ.ศ. 2550 ได้มีการจัดตั้งชมรมกลุ่มคนศิลป์ โดยมีวัตถุประสงค์เพื่ออนุรักษ์ สืบสานศิลปะและวัฒนธรรม และเป็นครูจิตอาสาในการเปิดสอนการฟ้อนรำของท้องถิ่นและการฟ้อนรำต่าง ๆ ซึ่งใช้พื้นที่บ้านเลขที่ 114/1 หมู่ที่ 3 ตำบลท่าวังทอง อำเภอเมืองพะเยา จังหวัดพะเยา เป็นสถานที่ตั้งของชมรม ในปี พ.ศ. 2561 ได้เข้าร่วมกิจกรรมการฝึกอบรมครูจิตอาสาในการเผยแพร่การฟ้อนที่เป็นเอกลักษณ์ของจังหวัดพะเยา ภายใต้โครงการส่งเสริมสังคมเอื้ออาทรของสำนักงานวัฒนธรรมจังหวัดพะเยา จึงได้เป็นครูจิตอาสาในการเผยแพร่ท่าฟ้อนดังกล่าวให้กับเครือข่ายทางวัฒนธรรมและชุมชนต่าง ๆ เพื่อใช้ในการแสดงศิลปวัฒนธรรมในงานต่าง ๆ ตั้งแต่นั้นจนถึงปัจจุบัน ในปี พ.ศ. 2565 ได้เป็นตัวแทนจังหวัดพะเยาในการเข้าร่วมงานวิจัยของมหาวิทยาลัยจุฬาลงกรณ์ ณ จังหวัดพิษณุโลก และได้นำกิจกรรมโครงการศิลปะบำบัดมาต่อยอดร่วมกับสภาวัฒนธรรมอำเภอแม่ใจ นำโดยอาจารย์พัฒนา สุขเกษม ผู้ทรงคุณวุฒิด้านดนตรีไทยและดนตรีพื้นบ้าน เปิดสอนดนตรีอังกะลุง สัญลักษณ์มือ และการฟ้อนรำ รับสมัครผู้ที่รักสุขภาพและมีใจรักด้านศิลปะการแสดง โดยเปิดสอนทุกวันจันทร์ สัปดาห์ละหนึ่งวัน ต่อมาได้รับการสนับสนุนจากสำนักงานวัฒนธรรมจังหวัดพะเยาในการให้พื้นที่สำหรับการแสดงศิลปวัฒนธรรมในงานเทศกาลและประเพณีที่สำคัญของจังหวัดพะเยา อาทิ งานบวงสรวงพ่อขุนงำเมือง งานแปดเป็งไหว้สาบูชาพระเจ้าตนหลวง และงานวันครบรอบจังหวัดพะเยา เป็นต้น

  สำรวจ
• 

  ศิลปะการแสดง

  นายศักดา เนียมถนอม

  ผู้เผยเเพร่การแสดงทางวัฒนธรรม กระตั้วแทงเสือ เริ่มสนใจการแสดงตั้งแต่ พ.ศ. 2559 ได้ดำเนินการแสดงมาแสดงในประเพณีชัก เพื่อให้คนในชุมชนและคนที่มาสักการะพระบรมสารีริกธาตุในงานได้ชม มีความรู้ ความเข้าใจการการแสดง

  สำรวจ